شفیعی کدکنی...

آن روز که در عشق سرانجام بمیرم

مپسند که دلداده ناکام بمیرم

آیا بود ای ساحل امید که روزی

چون موج در آغوش تو آرام بمیرم ؟

چون شبنم گلها سحر از جلوه خورشید

در پرتو روی تو سرانجام بمیرم

آن مرغک آزرده عشقم که روا نیست

در گوشه ی افسرده این دام بمیرم

مپسند که در گوشه تنهایی و غمها

چون شمع ، عیان سوزم و گمنام بمیرم

محمدعلی بهمنی... نمیدانم چرا ، اما تو را هرجا که می بینمکسی انگار می خواهد ز من ، تا با تو بنشینمتن یخ کرده ، آتش را که می بیند چه می خواهد ؟همانی را که می خواهم ، ترا وقتی که می بینمتو تنها می توانی

حافظ... چه لطف بود که ناگاه رشحه قلمتحقوق خدمت ما عرضه کرد بر کرمتبه نوک خامه رقم کردهای سلام ، مراکه کارخانه دوران مباد بی رقمت...نگویم از من بیدل به سهو کردی یادکه در حساب خرد نیست سهو بر قلمتمرا

حمید مصدق...

قلب من و تو را

پیوند جاودانه ی مهری ست در نهان

پیوند جاودانه ی ما ناگسسته باد

تا آخرین دم از نفس واپسین من

این عهد بسته باد .

نصرت رحمانی... ای دوست !درازنای شب ِ اندوهان رااز من بپرسکه در کوچه ی عاشقان تا سحرگاهرقصیده امو طول راه جدایی رااز شیون عبث گامهای منبر سنگ فرش حوصله ی راه !که همپای بادهادر شهر و کوه و دشتبه دنبال